Informacje

 

HISTORIA ZBORU

 

Lubelski zbór Kościoła Ewangelicznych Chrześcijan jest jednym z najstarszych zborów tej denominacji. Jego historia sięga okresu I wojny światowej i związana jest z osobą Pawła Wojnara – ewangelicznego chrześcijanina pochodzącego ze Śląska Cieszyńskiego. Był on oficerem armii austro-węgierskiej i w czasie wojny, gdy austro-węgierskie wojska parły na wschód i zajęły Lubelszczyznę, prowadził on po służbie działalność ewangelizacyjną. W zasięgu działań Wojnara znalazł się również Lublin.

W wyniku pracy misyjnej Wojnara pojawiła się w Lublinie społeczność ewangelicznych chrześcijan. Pierwsze nabożeństwo tej wspólnoty odbyło się w 1917 r. Po wycofaniu się wojsk austro-węgierskich na zachód, Paweł Wojnar opuścił miasto. Nowa społeczność przyjęła nazwę „Stowarzyszenie Zwolenników Nauki Pierwszych Chrześcijan”. Dalszy rozwój lubelskiego zboru nastąpił w okresie międzywojennym.

W czasie II wojny światowej w zborze lubelskim odbywały się nabożeństwa, co było ewenementem (oprócz Lublina nabożeństwa odbywały się tylko w Warszawie i kilku innych miejscowościach Lubelszczyzny). Z uwagi na stacjonujące niedaleko wojska Armii Czerwonej, Niemcy uważali tereny Lubelszczyzny za mało pewne, dlatego też formalny zakaz organizowania wszelkich nabożeństw wydany przez władze niemieckie, nie był tu restrykcyjnie przestrzegany. Umożliwiło to wspólne uczestnictwo w nabożeństwach lubelskiego zboru zarówno Polaków, Niemców, jak i Żydów.

Po zakończeniu działań wojennych i zawiązaniu się w 1947 r. federacyjnego Zjednoczonego Kościoła Ewangelicznego, zbór lubelski wszedł w jego struktury. W ramach ZKE działał on niemal przez cały okres Polski Ludowej. Dopiero po usamodzielnieniu się konfesji w 1988 r. zbór stał się częścią nowo powstałego Kościoła Ewangelicznych Chrześcijan, w ramach którego działa do dziś.

 

źródło
wikipedia.pl

 

617894
All
617894